Tańce XVII-wieczne

hoć traktat Nobilta di dame Fabritio Caroso (1600, 1605) opisujący tańce włoskiego renesansu został przetłumaczony i ponownie wydany jeszcze w 1630 roku, już na początku XVII wieku pojawił się nowy styl tańca. Opublikowana we Francji w 1623 roku Apologie de la danse autorstwa de Lauze odnotowuje zmiany w technice tańca, takie jak pięć pozycji stóp, obrót z biodra a także plie i eleve (zaakcentowane obniżenie i podniesienie ciała)- dwa kluczowe komponenty techniki tańca barokowego.

owy styl opisuje również Discvrsos sobre el arte del dançado napisana przez Juan`a de Esquivel Navarro, wydana w Madrycie w 1640 roku. Żaden z tych podręczników nie zawiera kompletnej choreografii ani muzyki i chociaż są one ważnym ogniwem łączącym tańce renesansowe z barokowymi, to zawarty w nich materiał nie wystarcza by można było na ich podstawie zrekonstruować te tańce.

od koniec XVII wieku na francuskich salach balowych popularne były angielskie kontredanse znane jako contredanse lub contredance, ,. André Lorin w Livre de contredance presenté au Roy wydanej w 1697 lub 1698 roku, jako pierwszy wprowadził diagramy, które pomagały objaśnić figury taneczne. Podobna metoda opracowana została przez znanego mistrza tańca Raoul-Auger Feuillet`a; urodzonego 1659 lub 60, zmarłego w 1710 roku, w wydanym w 1706 r. Recueil de contredanses. W prezentowanych dziesięciu tańcach Feuillet szczegółowo opisał ruch stóp i ramion, sposób w jaki taniec współgra z muzyką i reguły wykonania.

czkolwiek Playford był orędownikiem wykonywania kroków w kontredansach chodzonych, Feilleut wskazywał, że odpowiedniejsza jest szeroka gama kroków barokowych. W 1710 roku podręcznik Fuillet`a został przetłumaczony na angielski przez angielskiego tancerza, mistrza tańca i pisarza Johna Essexa (1680-1744) i wydany pod tytułem For the forther improvement dancing

Kontredanse

ontredanse tańczone były zarówno przez ludność wiejską jak i na dworach, począwszy od późnego renesansu przez cały XVII i XVIII wiek. Wiele z nich miało takie same kroki, ale niektóre miały kroki charakterystyczne tylko dla danych tańców.

ontredanse pochodzą z Anglii, skąd później dotarły do Niemiec i Francji. Trwa dyskusja na temat tego, kiedy kontredanse wyodrębniły się jako oddzielna grupa tańców. Jedna z teorii mówi, że wywodzą się one z branli. Na pewno są kroki i układy kroków na parkiecie, które wywodzą się nie tylko z branli Arbeau, ale jeszcze z XV-wiecznych tańców włoskich i żeby tak daleko nie sięgać z XVI-wiecznych włoskich balli. Oczywiście nie ma konkretnych dowodów, na to, że włoscy mistrzowie tańca odwiedzili Anglię, świadczą o tym jednak same tańce, których kroki migrowały z Włoch do Anglii.

amy informacje o kontredansach sprzed 1640r. kiedy opublikowany został mały manuskrypt zawierający kilka choreografii. Parę wzmianek pochodzi z 1589r., ale zawierają one tylko nazwy tańców. Niestety nie wiemy zbyt wiele o kontredansach tego okresu, ani jak, ani gdzie, ani przez jaką warstwę społeczną były tańczone.

łównym źródłem informacji jest podręcznik Johna Playforda z 1651 roku i jego kolejne reedycje. Lata 40 i 50 XVII wieku w Anglii to okres wojny domowej i wzrostu znaczenia purytanizmu, w związku z wojną pomiędzy katolikami a protestantami.

The English Dancing Master

Sztuka tańca, nazywana przez starożytnych Greków Orchestice i Orchestis, jest chwalebnym i rzadkim przymiotem, właściwym dla młodych kawalerów, jeśli zażywa się jej odpowiednio i grzecznie. Platon, ten sławny filozof, twierdził, iż właściwe jest, aby młode a bystre dzieci uczono tańca. Umiejętności tej oddawano cześć na dworach książęcych, gdy zażywali jej najzacniejsi ówcześni herosi! Dworzanie, których słodki i zwiewny ruch wieńczył ich wysoką pozycję ku uwielbieniu wszystkich widzów. Sztuki tej dawniej zażywali Ateneusz, Juliusz Polluks, Celiusz Rodiginus i inni, a wychwalano ją jako doskonałą ku rozrywce po poważniejszych naukach, czyniącą ciało rzutkim i silnym, wdzięcznym w ruchach, a przez to właściwą dla grzecznych kawalerów. Jednak żadna z tych racji nie jest dla mnie powodem do publikacji tej pracy (gdyż wiem, iż Czasy, które nam nastały, nie współbrzmią z Naturą tej sztuki), lecz to, iż u Wydawcy istniał tajemny i fałszywy jej egzemplarz, który, jeśli zostałby opublikowany, byłyby ujmą dla wartości i nauczycieli mej sztuki oraz przeszkodą dla uczniów: zatem dla zapobieżenia temu, dla wszystkich, którzy mają obecnie Doskonałą Reprodukcję mojego autorstwa, i dla wspomożenia przyjaciół, którzy wiedzą o całej tej sprawie, zaryzykowałem przedstawienie szerszej publiczności niniejszej pracy, która przetrwa wieki, i w ten sposób poddałem się łagodnej krytyce wszystkich zmyślnych Kawalerów, wielbicieli tego przymiotu, których przychylny akcept skłonił mnie do wydania drugiej edycji, a w tejże wykreśliłem wiele karygodnych błędów, które przez niedopatrzenie poprzednio się pojawiły.

Pragnąc Waszmościów łaskawej akceptacji, pozostaję sługą uniżonym - J. P.